Met collega’s ben je een toonbeeld van geduld, met vrienden ben je een geestige en gemakkelijke gesprekspartner, maar thuis kun je tegen je favoriete persoon schreeuwen om een kleinigheid of de hele avond naar je telefoon zitten staren.
Deze paradox is geen hypocrisie, maar een triest bewijs dat we relaties vaak zien als een plek waar je kunt “ontspannen” in de slechtste zin van het woord, meldt de correspondent van .
We geloven ten onrechte dat een liefhebbend persoon verplicht is om ons op welke manier dan ook te accepteren, inclusief onze meest onsmakelijke kanten. En in plaats van het beste in huis te halen, brengen we vermoeidheid, irritatie en emotionele verspilling van de werkdag mee.
Pixabay
Het huis wordt een dumpplaats voor negativiteit, en de partner – een onverstoorbaar vest waarin je kunt huilen en schreeuwen. Psychologen verklaren dit fenomeen door de uitputting van de bron van zelfcontrole.
Overdag, als we communiceren met de buitenwereld, besteden we al onze energie om ons te conformeren aan de sociale normen. Thuis, in veiligheid, wordt deze controle uitgeschakeld en komt de opgehoopte spanning vrij.
De partner krijgt een “eerlijk” maar emotioneel onhandelbaar monster. Experts op het gebied van emotionele intelligentie adviseren om een bufferzone te creëren tussen werk en privé.
Loop niet van de drempel naar binnen met grieven, maar gun jezelf 20 minuten stilte, neem een douche, kleed je om – werp symbolisch je “werkhuid af”. Het is een eenvoudig ritueel dat je helpt om te schakelen en niet als een omhulsel naar je geliefden te komen, maar als een persoon.
Het is belangrijk om te onthouden dat je partner niet je eigendom is of een therapievervanger. Zijn psyche is ook kwetsbaar en constante emotionele inzinkingen tegenover hem veroorzaken echte wonden.
Respect is niet alleen voor vreemden. Het is in de eerste plaats voor degenen die het dichtst bij ons staan, omdat zij ons als echt zien en onze verantwoordelijkheid voor hen alleen maar groter wordt.
De persoonlijke ervaring van degenen die geleerd hebben de uiterlijke en innerlijke wereld van elkaar te scheiden, beschrijft een verandering in de sfeer van thuis. Wanneer je begint je partner geen vermoeidheid maar belangstelling te brengen, geen woede maar genegenheid, wordt de relatie op magische wijze getransformeerd.
Jullie worden weer elkaars bron van vreugde, niet van stress, en dit trekt elkaar aan in plaats van af te stoten. Natuurlijk is het onmogelijk en onnodig om altijd perfect te zijn.
Het gaat om basaal respect en zorg. Het gaat erom dat je van je geliefde geen proeftuin maakt voor jouw slechte buien.
Hij verdient dezelfde beleefdheid en aandacht als een willekeurige medepassagier in de lift, maar dan vermenigvuldigd met duizend omdat hij je belangrijkste persoon is. Als je beste ik thuis begint te komen, stopt de relatie met tijdzuigen en wordt het wat het zou moeten zijn – een plek van kracht waar je kunt herstellen.
Je geeft elkaar niet wat over is van de rest van de wereld, maar het eerste en het beste. En in deze uitwisseling van de beste delen van jezelf wordt de liefde geboren die je niet uitput maar vervult.
Lees ook
- Waarom we ruzie moeten maken over onbelangrijke dingen: hoe ruzies over onzin ons ervan weerhouden over de belangrijkste dingen te praten
- Wat er gebeurt als je steeds weer hetzelfde vergeeft: waarom verontschuldigingscycli het vertrouwen sneller breken dan vreemdgaan.
