In het begin lijkt het schattig of zelfs nuttig: de hond kwaakt een of twee keer bij het geluid in de ingang en je prijst hem automatisch – “Goed werk met bewaken!”.
Maar na een maand kun je de deur voor de koerier niet meer openen onder het oorverdovende concert, en de buren beginnen hem met een stom verwijt aan te kijken, zo meldt de correspondent van .
Dit is hoe willekeurig gedrag, per ongeluk versterkt, verandert in een obsessieve en oncontroleerbare manie. Een hond wordt niet geboren met het idee dat blaffen bij elke stap buiten de deur zijn taak is.
Ze blaft uit opwinding, nieuwsgierigheid of lichte angst. Jouw reactie – aandacht, een blik, een woord – is een beloning, een bevestiging dat ze het juiste heeft gedaan.
Zelfs negatieve aandacht (het roepen van “Hou je mond!”) is nog steeds aandacht die alleen ongewenst gedrag vastlegt. Om deze vicieuze cirkel te doorbreken, hebben we geen training nodig, maar een herziening van onze eigen gewoonten.
De sleutel ligt in anticipatie. Als je weet dat je hond reageert op een roep, begin dan te werken vóór de gebeurtenis.
Een paar seconden voor de verwachte roep (of voetstappen op de trap), geef je een terughoudend commando (“Zit”, “Wacht”) en een traktatie voor het rustig blijven. Op deze manier leid je haar aandacht af van de externe stimulus naar jou.
De moeilijkste taak is om ijzig kalm te blijven tijdens het blaffen zelf. Kijk niet naar de hond, praat er niet tegen, probeer hem niet te kalmeren.
Totaal negeren ontneemt haar alle feedback. Zodra er ook maar een seconde stilte is – prijs en beloon onmiddellijk. Ze moet zich realiseren dat stilte, en niet blaffen, de beloning is.
De “niet voldoen aan verwachtingen” methode werkt ook. Als de hond bijvoorbeeld blaft bij de deur, sta dan op en begin langzaam boeken van de plank te plukken of de bloemen water te geven.
Je volledig rustige, ongepaste acties zullen hem in verwarring brengen en zijn automatische reactie onderbreken. Hij verwacht dat je hem steunt of uitscheldt, en jij doet alsof er niets aan de hand is.
Het is een lang proces dat ijzersterk geduld vereist. Maar het resultaat is niet alleen stilte, maar een verandering in het gedragspatroon van je hond.
Ze leert niet te reageren, maar jouw reactie te observeren en te controleren. Jij wordt een echte leider, die het niveau van bedreiging inschat, en haar taak is om jouw signalen op te volgen, niet om de verantwoordelijkheid voor de hele flat op zich te nemen.
Lees ook
- Hoe een kat geneest: wetenschap en mythes over de harige therapeut
- Waarom een hond rolt voor het slapengaan: een ritueel geërfd van wolven
