Algemeen wordt aangenomen dat koffie één keer in een turbine wordt gezet – breng het tot schuimvorming, haal het van het vuur en het is klaar.
Maar op de Balkan en in het Midden-Oosten bestaat een vergeten ritueel van drievoudig koffiezetten, waarbij een en dezelfde portie koffie steeds opnieuw in het vuur wordt gegooid, meldt de correspondent van .
Het is geen bezuiniging, maar een manier om alles uit de boon te halen wat erin zit. De eerste rijstijd geeft een helder, luchtig schuim en de meest vluchtige smaken – bloemige en fruitige noten.
TUT Nieuws
Koffie lijkt in dit stadium zuur en licht, ook al is hij sterk. Dit is slechts de bovenste smaaklaag, waarachter nog veel meer schuilgaat.
Zodra het schuim is neergedaald, wordt de turba teruggezet op laag vuur zonder te roeren. De tweede rijstijd is langzamer, het schuim is dicht, fijn borrelend en romig.
De smaak wordt dieper, nootachtige en karameltonen verschijnen en de zuurheid verdwijnt naar de achtergrond. De derde keer wordt de koffie tot een nauwelijks waarneembare beweging aan de wanden gebracht, zonder het schuim hoog te laten stijgen.
Dit is het moment waarop de zwaarste, aardsste en bitterste tonen, die meestal in de droesem achterblijven, worden onthuld. De drank wordt ongelooflijk dicht en heeft een lange nasmaak.
Elke cyclus verandert niet alleen de smaak, maar ook de chemische samenstelling – door opnieuw te verwarmen worden stoffen geëxtraheerd die de eerste keer geen tijd hadden om in het water te komen. Cafeïne wordt bijna volledig geëxtraheerd, dus deze drank is opwekkender, maar kan ook een overdreven bitterheid geven.
De fijne maling, die een must is voor de turba, werkt hier anders – de deeltjes hebben de tijd om alle smaaklagen in stappen vrij te geven, in plaats van allemaal tegelijk. Het is als langzaam sudderen in plaats van snel roosteren, waarbij elke stap een nieuwe smaak toevoegt.
Suiker, indien toegevoegd, reageert bij elke verhitting, karameliseert geleidelijk en verandert het karakter van de zoetheid. Bij de derde keer geeft het niet alleen een suikersiroop, maar een complexe karamel met een bittere toets.
Het water verdampt een beetje tijdens de drie kookbeurten, de concentratie koffie neemt toe, maar niet evenredig – sommige aromatische oliën ontsnappen, sommige oxideren. Het evenwicht tussen kracht en bitterheid wordt heel delicaat.
Deze methode vereist een perfecte controle over de temperatuur – het vuur moet minimaal zijn, anders ontsnapt de koffie direct of verbrandt. Het is beter om een koperen of zandstenen pot met een dikke bodem te gebruiken, waarin de hitte gelijkmatig wordt verdeeld.
Na het derde brouwsel moet je de koffie een minuutje laten staan om het fijne gruis te laten bezinken. Drink het heel langzaam, in kleine slokjes, en voel hoe de smaak van de eerste tot de laatste slok verandert.
Dit ritueel is een meditatie over tijd en geduld. Het herinnert ons eraan dat zelfs het eenvoudigste proces tot kunst kan worden verheven als we de tijd nemen en observeren.
Niet elke koffiesoort is bestand tegen dit soort behandeling – licht gebrande koffie kan te zuur worden, terwijl donker gebrande koffie ondraaglijk bitter kan worden. Mélanges voor de turbo of medium gebrande mono variëteiten met een balans tussen zuurheid en body zijn ideaal.
Probeer je koffie drie keer te zetten en proef het na elke keer. Je zult verbaasd zijn hoe verschillend hetzelfde drankje kan zijn, simpelweg omdat je het de tijd hebt gegeven.
Deze methode opent nieuwe facetten voor een bekend product. Je begint tonen in koffie te horen die je eerder niet had opgemerkt en je realiseert je dat bitterheid niet de vijand is, maar onderdeel van een complex palet.
Triple brewing leert je respect te hebben voor het ingrediënt en het proces. Je maakt niet zomaar een drankje, je voert een experiment uit, waarbij elke stap een nieuwe ontdekking is.
Onthoud: deze methode is niet voor de alledaagse drukte, maar voor speciale momenten waarop je alleen tijd kunt besteden aan koffie en je gedachten. Het verandert een gewone handeling in een ritueel dat niet alleen het lichaam maar ook de ziel verzadigt.
Probeer het één keer en je zult zien dat één kopje een heel verhaal kan bevatten, van een levendig begin tot een diep, filosofisch einde. Het is een smaak die je je nog lang zult herinneren vanwege de tijd en aandacht die erin is gestoken.
Lees ook
- Hoe je de perfecte ontbijtkoek herkent: wat zit er achter de stijfheid van honingdeeg?
- Wat gebeurt er als je citroen vervangt door azijn: de chemie van zuur in je keuken
