Heb je je ooit afgevraagd wat voor soort achtergrondgeluid comfortabel is voor een persoon?
Wetenschappers zeggen ongeveer 10 decibel – dat is het geluid van bladeren of een kabbelend beekje. Het volume van een gewoon rustig gesprek is ongeveer 40 dB, en het niveau van 70 dB wordt al beschouwd als het maximaal toelaatbare, waarboven de schade begint, meldt de correspondent van .
Stel je nu eens voor dat de schoolles voor veel kinderen gepaard gaat met 60 dB en hoger – dit is de realiteit die door sanitaire normen wordt toegestaan, maar het is niet minder destructief voor de gezondheid. Een autoritaire leerkracht die schreeuwen gebruikt als methode om de klas te leiden is niet alleen een klap voor de discipline, maar ook voor de fysiologie.
TUT Nieuws
Zulk geschreeuw veroorzaakt bij het kind een ernstige remming in de hersenschors, waardoor de geest niet in staat is om nauwkeurige concepten te vormen en het leerproces letterlijk wordt geblokkeerd. In plaats van te leren, schakelen de hersenen over op de overlevingsmodus en reageren ze op de leerkracht als een bron van bedreiging.
De gevolgen van zulke chronische stress komen tot uiting in statistieken: in klassen met schreeuwende, onvriendelijke leraren komen meer ziekten en neurologische aandoeningen voor dan in klassen met kalme en aandachtige leraren. Lawaai is hier niet alleen een irriterende, maar een volwaardige ziekteverwekkende factor.
Onderzoeken tonen aan dat mensen die regelmatig worden blootgesteld aan sterk lawaai niet alleen meer kans hebben op gehoorverlies, maar ook op maagzweer, hoge bloeddruk en neuroses. Kinderen, met hun verhoogde gevoeligheid voor stress, zijn bijzonder kwetsbaar voor dit akoestische geweld, dat sommige opvoeders verwarren met effectiviteit.
Persoonlijk herinner ik me mijn wiskundeleraar, wiens harde stem ervoor zorgde dat zelfs uitstekende leerlingen zich in het bureau moesten wringen. We waren niet bang voor een slecht cijfer, we waren bang voor dit plotselinge gebrul dat de wil verlamde.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat volgens het toenmalige Ministerie van Onderwijs 40% van de kinderen niet naar school wilde en slechts 10% blij was om leraren te ontmoeten. Deze manier van communiceren creëert een vicieuze cirkel: de schreeuwende leraar begint te schreeuwen tegen de leerlingen en neemt het interactiemodel over als norm.
Er heerst een sfeer van constante spanning in de klas, waar depressie, angst en agressie veel voorkomende kenmerken worden van het psychologische profiel van kinderen. De oplossing wordt gezien in de overgang van de pedagogie van dwang naar de pedagogie van samenwerking.
Wanneer leren gebaseerd is op positieve emoties en psychologisch comfort, groeit de productiviteit ervan en wordt de gezondheid van kinderen niet blootgesteld aan extra risico’s. De taak van de school is niet om te intimideren, maar om te interesseren, en dit is niet alleen een kwestie van pedagogische ethiek, maar ook van medische veiligheid.
Het geschreeuw van de leraar is geen hulpmiddel, maar een noodsirene die professionele onmacht signaleert. De schade ervan wordt niet alleen gemeten in bedorven gemoedstoestanden, maar ook in echte medische diagnoses die een persoon levenslang kunnen bijblijven.
Stilte in de klas is geen disciplinaire eis, maar een basisvoorwaarde voor de gezonde ontwikkeling van de hersenen van kinderen.
Lees ook
- Wanneer je lichaam wil werken: hoe vind je je chronotype en vecht je niet langer tegen jezelf
- Waarom de darmen je tweede brein zijn: hoe de bacteriën in je maag je stemmingen en beslissingen bepalen
