Er bestaat een hardnekkige mythe dat ideale koppels nooit ruzie maken, maar leven in een sfeer van eeuwige harmonie en wederzijdse verzoening.
Observaties van psychologen, in het bijzonder van de beroemde onderzoeker John Gottman, vernietigen deze theorie volledig: meer dan 60 procent van de conflicten in gezonde gezinnen hebben geen definitieve oplossing en hebben te maken met eeuwige verschillen van karakters, zo meldt de correspondent van .
Het geheim van geluk ligt niet in de afwezigheid van ruzies, maar in de manier waarop partners uit een conflict komen en of ze weten hoe ze zich na een storm weer kunnen verbinden. Gottman, die al tientallen jaren duizenden koppels bestudeert, heeft geleerd om echtscheidingen met 90% nauwkeurigheid te voorspellen door slechts een paar minuten van hun conversatie te analyseren.
De belangrijkste markering van een ramp – geen luid geschreeuw en geen gewelddadige verduidelijking van relaties, maar stilte, minachting en een steenachtig gezicht van een van de echtgenoten. Het enige dat erger is dan ruzie is onverschilligheid: wanneer partners stoppen met elkaar proberen te bereiken en een muur van koude beleefdheid optrekken, lekt het schip van hun relatie fataal.
Een goede ruzie is altijd een poging om elkaar te bereiken, niet om de tegenstander te vernietigen. Het vervalt niet tot beledigingen (“jij altijd”, “jij nooit”, “je bent net je moeder”) maar beschrijft gevoelens (“ik ben boos”, “ik ben gekwetst”, “ik ben bang”).
Dat heet “self-talk,” en achter deze saaie psychologische term gaat een enorme liefde schuil: je valt niet aan, je stelt je kwetsbaarheid open en vertrouwt erop dat je partner die niet zal kwetsen. Een ander cruciaal ritueel dat gelukkige stellen onderscheidt van gedoemde stellen is “opnieuw proberen te verbinden”.
Wanneer een partner een stap terug doet tijdens een ruzie: iets stoms zegt, een grapje maakt, een hand uitstrekt, of gewoon zijn of haar intonatie verandert. Op dat moment staat de ander voor de keuze om de oorlog voort te zetten of de wapenstilstand te accepteren.
Elke aanvaarde poging is als een baksteen in het fundament van vertrouwen; elke afgewezen poging is als een scheur erin. Daarom klinkt het antwoord op de vraag “hoeveel ruzie maken” paradoxaal: precies zo lang als nodig is om gehoord te worden.
En tegelijkertijd – geen seconde langer dan nodig is om je te herinneren: jullie zijn geen vijanden. Jullie zijn twee mensen die net niet overeenkomen in een klein ding, maar overeenkomen in het belangrijkste – in het verlangen om samen te zijn. Het vermogen om ruzie te maken is in feite het vermogen om de imperfectie van de ander en van jezelf te vergeven.
Lees ook
- Hoe we partners kiezen naar het beeld van onze ouders, en waarom we deze herhaling nodig hebben
- Waarom je niet meteen vrienden kunt blijven na een relatiebreuk en hoe je “terugtrekking” kunt overleven
