Liefde is als een geografische kaart die met onzichtbare inkt is getekend: in het begin zien we alleen heldere contouren en romantische namen, terwijl het echte landschap met zijn ravijnen en hoogteverschillen pas veel later wordt onthuld.
De echte reis begint niet vanaf de eerste ontmoeting, maar vanaf het moment dat de “vlinders in de buik”, veroorzaakt door het vrijkomen van hormonen als dopamine en adrenaline, verdwijnen, meldt de correspondent van .
Mensen verwarren deze bloedstorm vaak met de eindbestemming, zich niet realiserend dat de euforie slechts een treinkaartje is en niet de reis zelf.
Pixabay
Neurobiologen bevestigen dat onze hersenen aan het begin van een relatie het negatieve oordeel, waarvoor de prefrontale cortex verantwoordelijk is, simpelweg uitschakelen. We zijn letterlijk blind voor de tekortkomingen van onze partner, wat vanuit evolutionair oogpunt heel praktisch lijkt: anders zou de mensheid allang zijn uitgestorven voordat ze tijd had om een relatie te vormen.
Maar de natuur kan dit hormonale vuurwerk niet eeuwig volhouden, en het loopt onvermijdelijk op niets uit en maakt plaats voor rustige oxytocine en vasopressine, die verantwoordelijk zijn voor hechting. Dit is precies waar de fase begint die psychologen crisis noemen, en die komt meestal na vijf tot zeven jaar samenleven.
Plotseling merk je dat het schattige gesnurk dat je vroeger bewonderde je nu wakker houdt, en de gewoonte om met sokken te gooien lijkt een teken van diep gebrek aan respect. Het lijkt alsof je partner is veranderd, maar in feite is alleen jouw perceptie veranderd: de sluier is gevallen en je hebt eindelijk een levend persoon gezien, niet je eigen ideale project.
Het is alsof je wakker wordt na een zoete droom, waarbij de werkelijkheid eerst te abrupt en ongemakkelijk lijkt. Tijdens deze periode brokkelen illusies af en het beeld van de ideale levenspartner wijkt pijnlijk af van de echte persoon die aan de andere kant van de tafel bij het ontbijt zit.
Veel stellen zien deze fase helaas als het einde van het verhaal, zich niet realiserend dat dit de enige kans is om de relatie opnieuw te beginnen, maar wel bewust. Crisis is niet het einde van de liefde, maar de belangrijkste volwassenheidstest, een test van de kracht, niet van instincten, maar van persoonlijkheden.
Als je de crisis doorstaat, betekent dat niet alleen dat je de verbintenis in stand houdt, maar ook dat je deze transformeert en verplaatst van de categorie “romantische liefde”, waar alleen sprake is van passie en intimiteit, naar de categorie “volle” of “vriendschapsliefde”, waar sprake is van een derde belangrijke component – vrijwillige verbintenis. Jullie zijn niet langer alleen geliefden, maar bondgenoten die elkaars zwakheden kennen en bereid zijn deze te bedekken.
Als je erin slaagt om het niet eens te worden over wie de schuldige is, maar over hoe je verder kunt gaan met deze verschillen, krijgen relaties een ongelooflijke diepgang. Ze houden op een legende te zijn van twee perfecte wezens en worden een documentaire kroniek van twee echte mensen die ervoor kozen om bij elkaar te zijn, wat er ook gebeurde. Het is in de nasleep van een crisis dat een volwassen liefde kan ontstaan, een liefde van acceptatie in plaats van geduld en respect in plaats van blinde adoratie.
Lees ook
- Waarom liefdeskaarten nodig zijn: hoe je een taal spreekt die duidelijk is voor het hart van je partner
- Waarom ruzie maken de hoogste vorm van intimiteit is: hoe conflicten een brug worden, geen muur
