De angst om alleen te zijn is een van de oudste en krachtigste angsten van de mens, want voor onze voorouders betekende verstoten worden uit de stam een naderende dood door de tanden van roofdieren of verhongering.
Miljoenen jaren evolutie hebben in ons een instinctief geloof gesmeed dat “met iemand zijn beter is dan met niemand zijn”, aldus een correspondent van .
Vandaag de dag zijn er geen sabeltandtijgers buiten onze flatmuren, maar het oeroude brein raakt nog steeds in paniek bij de gedachte aan een leeg bed, waardoor we ons vastklampen aan relaties die allang tot puin zijn vergaan. Deze angst is vermomd onder nobele kleren: “Ik kan hem niet verlaten, hij zal verloren zijn zonder mij”, “we zijn al zoveel jaren samen, het is jammer om de geschiedenis te verliezen”, “wat zullen de mensen zeggen?”.
Pixabay
Maar onder dit masker schuilt de gebruikelijke paniek van een vijfjarig kind, bang dat mama weggaat en niet meer terugkomt. We verwarren eenzaamheid met verlatenheid en autonomie met niet nodig zijn.
En in deze verwarring verliezen we jaren en soms decennia van ons enige leven. Psychologen maken onderscheid tussen twee toestanden: eenzaamheid en isolement.
Isolatie is wanneer je met geweld van de wereld bent afgesloten en daaronder lijdt. Eenzaamheid is wanneer je vrijwillig alleen bent met jezelf om te herstellen, na te denken over je ervaring en je ware zelf te ontmoeten.
Mensen die geen eenzaamheid kunnen verdragen, kennen zichzelf nooit echt. Ze zien hun spiegelbeeld altijd in de ogen van anderen en zijn daarom zo kwetsbaar voor manipulatie en devaluatie.
De remedie voor deze angst is paradoxaal: je moet ophouden eenzaamheid te zien als een tijdelijke pauze tussen relaties en het gaan zien als een vervullende periode van het leven. Begin met rituelen alleen voor jezelf: een zondags ontbijt met je favoriete boek, avondwandelingen alleen, een reis gepland alleen voor jouw interesses.Wanneer je je leven vult met je eigen betekenis, houdt de ander op een “levenslijn” te zijn en wordt hij een “reisgenoot”. De sterkste en gelukkigste verbintenissen die ik heb gezien zijn niet tussen “zielsverwanten” die elkaar gevonden hebben, maar tussen twee “hele” mensen.
Ze waren niet bang om alleen te zijn omdat ze wisten dat ze lekker in hun vel zaten. En ze paren niet uit honger, maar uit overvloed – om hun vreugde te delen, niet om hun pijn te delen.
Eenzaamheid is alleen eng totdat je vrienden wordt met de belangrijkste persoon in je leven – jezelf.
Lees ook
- Hoeveel je moet vechten voor een gelukkig huwelijk, en hoe je het goed doet
- Hoe we partners kiezen naar het beeld van onze ouders, en waarom we deze herhaling nodig hebben
