We zijn opgegroeid met sprookjes waarin de prins en prinses na het huwelijk nog lang en gelukkig leven en nooit ruzie maken, omdat echte liefde draait om rust en vrede.
De realiteit, zoals het meestal gebeurt, zorgt voor correcties: psychologen noemen conflicten geen gebrek aan communicatie, maar een natuurlijk, onvermijdelijk onderdeel ervan, zonder welke het onmogelijk is om iets echts op te bouwen, meldt de correspondent van .
Wanneer twee verschillende mensen met verschillende opvoeding, gewoonten en wereldbeelden een gemeenschappelijke ruimte proberen op te bouwen, is wrijving onvermijdelijk, zoals wrijving tussen de tandwielen van elk werkend mechanisme onvermijdelijk is. Angst voor ruzies zorgt er vaak voor dat we overtredingen verzwijgen, grieven inslikken en door onze tanden heen glimlachen, maar deze strategie leidt rechtstreeks naar de afgrond van een emotionele breuk.
Pixabay
Wetenschappelijk bewijs bevestigt: koppels die conflicten vermijden, lopen meer risico dan koppels die de relatie uit de weg gaan, omdat onuitgesproken emoties nergens heen gaan – ze worden bewaard en veranderen in een dove muur van vervreemding . Conflicten zijn, als ze niet uitmonden in beledigingen en vernederingen, slechts een poging om gehoord te worden, de laatste brug die mensen naar elkaar slaan als de woorden “ik ben gekwetst” niet meer werken.
Onderzoekers identificeren drie hoofdzones waar de meest verhitte familiegevechten uitbreken: inconsistentie met het ideaal, machtsstrijd en intolerantie voor de gewoontes van de ander. De eerste zone is de meest verraderlijke: we trouwen met een echt persoon, maar blijven eisen dat hij of zij voldoet aan het beeld dat we in ons hoofd schilderden toen we verliefd waren.
Als blijkt dat hij geen prins is en zij geen fee, begint het moeilijkste deel – de realiteit ontmoeten, die veel mensen liever vervangen door eindeloze pogingen om hun partner te hermaken. De tweede zone is de machtsstrijd, die in een gezonde relatie zou moeten eindigen in een gelijkspel, omdat het huwelijk geen oorlog is, maar een partnerschapsproject.
Proberen de ander te onderwerpen, hem de wereld alleen door jouw ogen te laten zien, is de weg naar spiritueel egoïsme, waar liefde verstikt zonder de zuurstof van gelijkheid . En de derde zone – eeuwige oorlogen om verstrooide sokken of een uitgeknepen tube – is in feite een oorlog om het recht om onszelf te blijven in kleine dingen, om het behoud van onze autonomie in de totale ruimte van “wij”.
Psychologen bieden eenvoudige spelregels die van een destructieve ruzie een constructieve dialoog maken: ga niet naar het conflict toe, als het kan worden voorkomen door een vriendelijk woord of een knuffel; sleep geen wrok voor morgen; zoek, voordat je beweringen doet, eerlijk met jezelf uit wat precies pijn doet.
En het belangrijkste is om te leren verzoenen, want zelfs de meest meesterlijke conflictoplossingstechnieken zullen je niet redden van een ruzie, maar het vermogen om op tijd de hand te reiken en te zeggen “we zaten allebei fout” redt huwelijken vaker dan welke psychologische training dan ook.
En nu is onze beste strategie niet om uit te zoeken wie er eerst begon, maar om ons te herinneren dat we ons over vijf minuten allebei beter zouden voelen als ik gewoon mijn hoofd op zijn schouder leg. Want echte intimiteit is niet de afwezigheid van ruzies, maar het vermogen om elkaar te vinden in het donker, zelfs na de ergste storm.
Lees ook
- Waarom we bang zijn om echt lief te hebben en waarom we gevoelens veranderen in een businessplan
- Waarom mensen vreemdgaan en wat er gebeurt als je vergeeft: kronieken van een crisis
