Iedereen heeft wel eens in zijn leven onweerstaanbare trek gehad in chips, chocoladerepen of een hamburger, zelfs als hij vol zat.
We geven onszelf de schuld van de zwakte en schrijven het af aan een gebrek aan wilskracht of bedorven eetgewoonten, meldt de correspondent van .
Maar weinig mensen denken erover na dat deze hunkering misschien geen morele tekortkoming is, maar een duidelijk gedefinieerd chemisch proces dat voedselfabrikanten voor hun eigen doeleinden hebben leren gebruiken. De voedingsindustrie past al lang en met succes wetenschap toe om voedingsmiddelen zo aantrekkelijk en, nog belangrijker, verslavend mogelijk te maken.
We hebben het over het zogenaamde “gelukspunt” – de perfecte combinatie van zout, suiker en vet die onze hersenen gek maakt. Dit mengsel werkt op dezelfde receptoren als sommige verdovende middelen, waardoor dopamine vrijkomt en we de ervaring steeds opnieuw willen beleven.
Professor Ashley Gearhardt van de Universiteit van Michigan voerde een grootschalig onderzoek uit, waarvan de resultaten veel mensen schokten. Het bleek dat ultrabewerkte voedingsmiddelen echt verslavend zijn, met symptomen die lijken op ontwenningsverschijnselen: prikkelbaarheid, angst, een dwangmatig verlangen om dit specifieke product te eten in plaats van iets anders.
En bovenaan de lijst staan geen zelfgemaakte taarten, maar bewerkte voedingsmiddelen: pizza, chocolade, chips, koekjes en frisdrank. Zout speelt een speciale rol in deze afhankelijkheid, dat op industriële schaal aan letterlijk alles wordt toegevoegd, zelfs aan zoete gebakken producten.
Zout versterkt de smaak, maskeert gebreken in grondstoffen en, het belangrijkste, creëert dorst, waardoor je gedwongen wordt om meer drankjes te kopen. Het blokkeert ook natuurlijke verzadigingssignalen, zodat we een heel pak chips kunnen eten zonder het te merken.
We denken vaak dat het te maken heeft met onze liefde voor lekkere dingen, maar het probleem zit veel dieper dan dat. Fabrikanten spenderen miljoenen om ervoor te zorgen dat de textuur van het product perfect is: een chipje moet smelten in je mond en een chocoladereep moet lekker knapperig zijn.
Voedsel waarop je niet hoeft te kauwen en dat snel verdwijnt, zorgt ervoor dat de hersenen niet op tijd een verzadigingssignaal afgeven. Ik ken het gevoel als je na de lunch een klein pakje met iets zouts opent “gewoon om jezelf te verwennen” en tien minuten later besef je dat het pakje op is en het hongergevoel niet is verdwenen.
Het is geen gebrek aan opvoeding, het is biochemie: het mengsel van vet en zout heeft de receptoren geblokkeerd en de hersenen eisen meer, waarbij ze het werkelijke aantal calorieën negeren. Wat kun je eraan doen?
Bewustwording is de eerste stap naar vrijheid. Stop met jezelf de schuld te geven en begin met het lezen van etiketten: als een product meer dan vijf ingrediënten heeft en de helft daarvan is onbekend voor je, kijk je waarschijnlijk naar een voedingsmiddel.
Vervang het door iets dat door de natuur is gemaakt en je zult verbaasd zijn hoe snel dit dwangmatige verlangen zal verdwijnen wanneer je lichaam zich realiseert dat het niet langer wordt misleid door chemische smaken.
Lees ook
- Hoeveel water moet je echt drinken: de mythe van twee liter ontkracht
- Waarom hebben we detox-diëten nodig als het lichaam weet hoe het zichzelf moet reinigen: de waarheid die marketeers doet afvallen?
