Ontrouw gebeurt zelden plotseling, als een blikseminslag in een heldere hemel – vaker is het een langzame uitbarsting van een vulkaan die al jaren spanning opbouwt.
Een psychotherapeut legt uit: achter de daad van ontrouw zit bijna altijd een onvervulde behoefte, waar het koppel het niet op tijd over eens was, meldt de correspondent van .
En het gaat niet alleen om seks: iemand mist erkenning, iemand mist het recht om gehoord te worden, en iemand is het gewoon zat om zich op zijn gemak te voelen en besloot om zichzelf op de meest pijnlijke manier te herinneren. Psychologen onderscheiden vier factoren van ontrouw: biologisch (aantrekkingskracht), sociaal (familiescenario’s), psychologisch (tekort in het koppel) en moreel en ethisch (gebrek aan interne verboden).
Pixabay
Soms lukt het, soms – allemaal tegelijk, maar het resultaat is altijd hetzelfde: de afspraken, die het stel misschien niet eens de moeite heeft genomen om hardop uit te spreken, storten in. Vreemdgaan is immers niet altijd nevenseks, het is altijd een schending van de grenzen die alleen in het hoofd van een van de twee geschetst worden.
Vergeven of weggaan? Een vraag die gezinnen in twee kampen verdeelt, maar deskundigen herinneren eraan: de beslissing moet niet worden genomen in de storm van de eerste emoties .
Het is alsof je thee probeert te drinken op een vlot tijdens een storm van negen punten – je zult morsen en je verbranden. Het kost tijd om de storm te laten bezinken en je ziet niet alleen de pijn van het verraad, maar ook de omvang van de catastrofe: was het een toevallige verbinding of een volwaardige parallelle relatie? Was het een impuls of een systeem?
Als de keuze valt op het behoud van het huwelijk, moeten beide partijen door het vagevuur, dat het herstel van vertrouwen heet. De belofte van “het zal niet meer gebeuren” ondersteund door een oprechte blik werkt hier niet.
Het vereist absolute eerlijkheid en absolute transparantie: toegang tot geolocatie, open correspondentie, de bereidheid om dezelfde vragen honderden keren te beantwoorden. Het is vernederend voor zowel de vergever als de vergevene, maar er is geen andere manier om het gescheurde weefsel van intimiteit nieuw leven in te blazen.
Veel stellen struikelen in dit stadium: ze proberen te doen alsof er niets gebeurd is, slikken de overtreding in en hopen dat de tijd zelf de wonden zal schuren. Maar de ongeleefde pijn gaat niet weg, ze blijft bewaard en ontkiemt totale beheersing, sarcasme of kille beleefdheid, wat erger is dan schandalen.
Psychologen waarschuwen: vergeven betekent niet vergeten, vergeven betekent een nieuw contract aangaan op andere voorwaarden. Vergeven zonder de relatie opnieuw in elkaar te zetten is geen nieuw hoofdstuk, maar slechts het inbinden van een oud boek met uitgescheurde bladzijden.
Lees ook
- Waarom jaloezie relaties sneller kapot maakt dan ontrouw en hoe je onderscheid kunt maken tussen sos-signaal en controlerende gewoonten
- Waarom we banger zijn voor eenzaamheid dan voor ongelukkige relaties, en wat we eraan kunnen doen
