Professor Mara Olekalns, die koppels bestudeerde die succesvol met moeilijkheden omgaan, ontdekte een paradoxaal patroon: gelukkige relaties onderscheiden zich niet door de afwezigheid van conflicten, maar door het vermogen om er op de juiste manier mee om te gaan.
De onderzoeker heeft vier specifieke hulpmiddelen geïdentificeerd die het niet alleen mogelijk maken om brandjes te blussen, maar ook om eruit te komen met een versterkte basis van intimiteit, meldt .
Het blijkt dat elke ruzie “kritieke vensters” bevat – momenten waarop je het gesprek ofwel in de richting van verzoening of in de afgrond van wederzijdse wrok kunt draaien. Het eerste venster opent al aan het begin van het gesprek: als je begint met een klacht, sarcasme of devaluatie, gaat de tegenstander automatisch in de verdediging en verandert de dialoog in een oorlog.
Pixabay
Het is genoeg om de toon te veranderen in neutraal of zelfs vriendelijk – en de hersenen van de partner ontvangen een veiligheidssignaal waardoor je in contact kunt blijven, niet in de loopgraaf . Het tweede venster verschijnt op het moment van een emotionele explosie, wanneer iemand afknapt en iets onnodigs zegt.
Hier redt een eenvoudige zin “Ik denk dat we elkaar niet begrepen” de dag, die het gesprek terugbrengt in een constructieve richting, als, natuurlijk, beide bereid zijn om deze strohalm te grijpen. Het derde hulpmiddel is een opzettelijke pauze, een stap terug, die veel mensen verwarren met vlucht of zwakte.
In feite is het vermogen om te zeggen “Ik heb twee minuten nodig om te kalmeren” een manifestatie van de hoogste verantwoordelijkheid voor de relatie, want in een staat van affect verliezen we empathie en het vermogen om problemen op te lossen.
De korte stop geeft ons weer toegang tot onze eigen hulpbronnen en stelt ons in staat om de situatie driedimensionaal te zien in plaats van door de nauwe buis van wrok. En tot slot, het vierde hulpmiddel is synchroniciteit, het gevoel dat je geen vijanden bent aan weerszijden van de barricades, maar een team dat een gemeenschappelijk probleem oplost.
Wanneer partners affectieve onderlinge afhankelijkheid voelen (het vermogen om zich af te stemmen op elkaars gemoedstoestand) en cognitieve onderlinge afhankelijkheid (dat allesbepalende “wij” in plaats van “ik tegen jou”), verandert elk conflict in een gezamenlijk project om de relatie te verbeteren. In gezonde koppels eindigen ruzies niet met de ene die wint en de andere die verliest, maar met een hernieuwd gevoel van intimiteit en begrip.
Lees ook
- Hoe innerlijke leegte partners kiest en waarom liefde daarvoor moet betalen
- Waarom sommige mensen vaker verliefd worden en anderen sterker, en hoe dit samenhangt met evolutie
